Jon
Benito / 2006ko urria
Zalantzan
nago zer idatzi. Esan daiteke zerbait kantuan baino ederrago? Zalantzak
beldurra dakar eskutik, ez ote dudan hitzokin kantuen magia zapuztuko.
Magia esan dut: kantu batek bihotza dardaraka jartzeko ahalmena baitu
oraindik. Jada hain gauza gutxik lortzen dutena lortzen du kantu batek.
Ez da gutxietsi behar kantuaren indarra.
Diskoa
zabaldu baino lehen, kantuak entzuten hasi gabe, asmoak berak liluratu
nau: dokumentu historiko izateko asmorik gabe, kantuetara Historia ekartzeko
saiakerak. Omenaldia, memoria, kantua da disko hau. Baina, esadazue,
Imanol eta Joni: disko hau ez da dokumentu historikoa izango, zuen kantuak
entzunda gerraz oroitzen bagara? Bekatu ederra egin baituzue: gerra
edertu. Esan dut lehenago: bihotzak dardaraka jartzeko ahalmena du kantuak
bere ederrarekin. Halako indarra du. Oroitarazteko indarra, adibidez:
«Memoria gara» entzuten da diskoan. Memoria besterik ez
baikara. Gogoratzen ditugu gauzak, lagunak, liburuak, pelikulak. Amodioak
gara. Eta kantuak ere bai. «Oroimenak ez du atseden hartzen»
entzuten da. Baina iraganeko itzulera oro literatura da. Literatura
edo artea, berdin dio koadroaren ala kantuaren forman ekartzen zaigun.
Ezin baita atzera itzuli. Gogoratu besterik ezin da egin. Baina zer
gogoratzen dugu? Nola? Gogoratzearekin gertatutakoaren silueta lauso
bat besterik ez dugu ekartzen gaur egunera. Kantua bere osoan ez, kantuaren
melodia soilik.
«Gerrako
zauriak ez dira zahartzen» abesten du Imanolek. Zuek hitzak eman
dizkiguzue melodia horrentzat. Gogoratzea berriz bizitzea da. Zahartu
ez den zauriaren arrastoa ikustea eta sentitzea, nolabait. «Haien
bihotzen taupadak gara». Iragana kantu bat besterik ez da. Gogoratzea
ez ahaztea da. Gogoratzea berriz bizitzea da. Gerran bizitakoa gordinagoa
izan zen, baina Bide Ertzean-ek kantu gozo hauek ekartzen dizkigu gaurtik
iraganera begira etorkizunerako. Eskerrak kantuek bihotzak dardaraka
jartzeko indarra duten. Oraindik..
