Castillo
Suarez / 2006ko maiatza
Aste
batzuk barru, Memoriaren Parkea mustuko da Sartagudan.
Nafarroan
ez zen fronterik ez lubakirik egon Espainiako Gerra Zibilean, baina
3.280 pertsona inguru hil zituzten arrazoi ideologikoengatik. Parkean
omenaldia egin nahi zaie hildako horiei guztiei batetik; eta memoria
aldarrikatu, osatu eta zaindu dutenei bestetik. «Bizitza bizitza
da, eta ez bere emaitzak». Bernardo Atxagaren hitzok irakur daitezke
parkearen euskarrietako batean. «Bizitza bizitza da, handiena;
kentzen duenak kentzen du dena». Bizitza galdu zuten pertsona
guztien izenak ageri dira horma handi batean. Lazgarria da pentsatzea
zenbat gertakari eta sentipen dagoen izen bakoitzaren pean.
Pablo
Antoñanaren testuak dioenez, «Gerretan beti galtzen dute
berberek, eta abiatzen dituztenak, beti daude estalian». Bistan
da, isiltasuna nahi zutenek orduan isilik daude gaur egun ere. Bestalde,
isilik egotera kondenatu zituztenak denbora luzez egon dira isilik.
Memoriaren
Parkea izan da isiltasun hori urratu duen ekimenetako bat. Espazio ireki
eta atsegin bat. Agur esateko toki bat. Azalpenerako leku bat. Finean,
denborak ezin izan du estali alde batekoek jasandako oinaze handia;
Jose María Jimeno Jurioren hitzetan, «Oinaze ikaragarria
biktimentzat eta ezezaguna, ordea, borreroarentzat».
Eta
hori askoren lanari esker izan da, zer ospatua izanen dutenak datorren
maiatzaren 10ean, Sartagudan.
